Siekiera to najstarsze i wciąż traktowane złożone Płotka. Od chwili ponad czternastu tysięcy lat jest on używany w gronie kształtowania i podziału drzewa, rąbania lasów, jako chroń obuchowo-sieczna czy również jako symbol heraldyczny. Jest rozwinięciem pomysłu kija z obciążonym końcem, który dał zaczątek takim wynalazkom jak: maczuga, młotek, motyka, siekiera ciesielski i tak dalej. Zmieniał również materiał i użycie, lecz zasada działania pozostała nie zmieniona. Na początek wykonywany z kamienia i rogu, brązu a następnie każdorazowi. Siekiery z kamienia łupanego umieszczane były w rozczepionym stylisku, obwiązywanym dla nasilenia sznurami lub rzemieniami. Siekiery neolityczne posiadały już nagminnie wywiercony wlot dla mocowania trzonka. Pierwsze toporu z brązu - tzw. Siekiery tulejowe, posiadały szeroki, rurowaty wlot ze strony przeciwległej wśród ostrza, wśród niego prostopadły, i wymagały niewiarygodnie ukształtowanego, wygiętego niemalże pod względem prostym styliska. Dla nasilenia osadzenia takiej siekierki, była ona na ogół przywiązywana w gronie styliska, czemu służyły niewielkie pierścienie z boków nasady, formowane już w czasie odlewania przybory. W mnóstwa cywilizacjach epoki brązu siekierki wyznaczały pewnie środek płatniczy. Na dzień obecny siekiera składa także na ogół z obucha w kształcie zaostrzonego klina wykonanego ze stali węglowej i styliska z twardego drzewa. W obuchu wykonany jest wlot równoległy w gronie ostrza (w bardzo wielu przypadkach na przekroju prostokątnym), w którym za poradą klina mocowane jest stylisko.